Op een nazomerse dag hebben we met masterstudenten Elias Voskamp en Juno De Herdt afgesproken in Filmhuis Klappei, de thuisbasis van het magazine FILM. Sinds kort is Elias hoofdredacteur, terwijl Juno de eindredactie onder haar hoede neemt. Met een volledig nieuw en verjongd team hielden zij net editie 141 boven de doopvont. Elias: “Papieren filmkritiek is nog springlevend.”
Het magazine FILM bestaat al een hele tijd, maar met jullie in de redactie start er nu een nieuw hoofdstuk. Hoe is dat zo gelopen?
Elias: FILM startte in 1959 als antwoord van enkele socialistisch gezinde studenten op het katholieke blad Film & Televisie. Na een pauze vond de redactie in 1989 onderdak bij Filmhuis Klappei en sindsdien is het magazine onafgebroken uitgegeven tot nu. Volledig gedragen door vrijwilligers, zonder subsidies.

De laatste jaren begon FILM wat uit te doven doordat hoofdredacteur Patrick Van Laer alles alleen moest trekken. Nu start ik als hoofdredacteur met een jong team, net zoals het ooit begon dus. We hebben carte blanche gekregen van Patrick, die met pensioen is. Hij vroeg me als vervanger omdat ik al lange tijd vrijwilliger ben bij Filmhuis Klappei.
Leuk, dacht ik, hoofdredacteur worden, maar daarna kwam het besef wel binnen wat er allemaal bij komt kijken. Ik ben maandenlang alleen maar bezig geweest met wat het betekent om een tijdschrift te runnen: gesprekken met de drukker, het financiële plaatje, andere administratie, … Gelukkig kunnen we daarvoor nog steeds op Patricks hulp rekenen.
Hoe gaan jullie om met die lange traditie? Wat moet er zeker bewaard blijven van het DNA van FILM?
Elias: We proberen alvast de geschiedenis in ere te houden. Toen ik hoofdredacteur werd, ging ik in gesprek met de groep schrijvers die er nog was. Helaas stonden deze gepensioneerde routiniers er niet voor open om naar een 22-jarige te luisteren die ze vroeg om hun artikelen te pitchen voordat ze zomaar dertig pagina’s mochten opsturen.
Juno: Gelukkig helpt Patrick ons. Zo schreef hij een artikel, en is zijn vertrouwen er wel.

Juno: Typisch voor FILM is de ruimte voor diepgaande, langere stukken. Het is opvallend dat we ook erg persoonlijke reflecties hebben. Die gaan voorbij recensies, ze zijn bijna poëtisch. Je kan genieten van hoe deze teksten in elkaar zitten. Het is een tijdschrift dat je langzaam leest, af en toe oppikt om een artikel uit te lezen. Net daarom is het zo zinvol dat het nog steeds een gedrukt magazine is.
Elias: Wat ons ook verraste, was hoeveel belangstelling er al voor het magazine was voordat het überhaupt verschenen was. Heel wat mensen bestelden een exemplaar zonder te weten wat er precies in zou staan. Dat toont toch dat er nog altijd een publiek is voor een papieren filmmagazine.
Zijn er omgekeerd zaken die jullie bewust hebben veranderd?
Elias: In de tweede bachelor begon ik met schrijven voor het magazine, daar kon ik als filmstudent mijn stukken kwijt. Zonder verbeteren werden ze dan gedrukt, daar zijn we nu van afgestapt. Eindredactie vind ik zelf heel lastig, maar door dit samen met Juno te doen begin ik er wel gevoel voor te krijgen.
Juno: We gaan inderdaad met de schrijvers in gesprek, waardoor sommige teksten een hele reeks redactierondes hebben doorlopen. Als we vastzaten, keken er soms wel vijf mensen na. Zo konden we rekenen op Luna Pouliart, Baptiste Painblanc en Hava Masaeva. Daarnaast vinden we het belangrijk dat FILM in het oog springt, en daarvoor hebben we nu Berend Kemmeren als grafisch vormgever. Hij heeft echt iets prachtigs gemaakt van het eerste nummer waar wij als redactie aan hebben gewerkt.

Elias: Ook op sociale media zetten we nu in om onze naamsbekendheid bij studenten te laten groeien. Mijke de Zeeuw maakt daar iets leuks van, ik leerde haar kennen bij de master visuele cultuur en filmstudies. Praktisch zijn we overgeschakeld van vier naar twee edities per jaar. Door die werking richten we ons niet op recensies van de films die nu uitkomen, maar eerder op tijdloze stukken die ook later nog relevant blijven.
Juno: Wij ontleden regelmatig ook oudere films, zonder dat je zelf een filmwetenschapper moet zijn om de artikelen op prijs te stellen. Tussendoor willen we filmvertoningen organiseren die gekoppeld zijn aan het magazine zodat het blijft leven in de maanden na uitgave.
Editie 141 die uitkwam op 1 oktober, heeft 130 jaar Belgische cinema als thema.
Elias: Inderdaad, naar aanleiding van de eerste filmvertoningen in Brussel. Dat vonden we een mooi aanknopingspunt om onze eerste editie aan de Belgische cinema te wijden. We wilden daarmee ook onze appreciatie uitdrukken voor de Belgische film, die bij onze generatie soms wat onderbelicht blijft. Het is niet bedoeld als een historisch overzicht, maar eerder een bloemlezing.
Juno: Ook binnen dit thema eren we de traditie van FILM en de band met Klappei via een artikel over Robbe De Hert, die hier zijn kantoor had.
Elias: Ik ben inderdaad blij met de aandacht die we aan Antwerpen geven. Niet alleen met een artikel over De Hert, maar bijvoorbeeld ook over Harry Kümel en over de afgebrande King Kong. En Jonas Govaerts bespreekt Antwerpse B-films. Maar evengoed komt de Waalse en Brusselse cinema aan bod. Het is een nummer met maar liefst honderd pagina’s geworden!

FILM
Los nummer: €10 / studentenprijs: €6
Je vindt FILM 141 bij Filmhuis Klappei, De Cinema, De Groene Waterman, Cinema Cartoon’s, Lumière Antwerpen en IMS. Of bestel het nummer via het online bestelformulier.
Volg FILM op Instagram voor meer informatie en toekomstige evenementen.
Doe mee met FILM!
Denk je nu: ik wil meewerken aan FILM? Dan hebben we goed nieuws, want het magazine zoekt nog helpende handen. Vooral als je verstand van financiën of websites maken hebt, ben je heel gewild! Ook ideeën voor artikelen kan je altijd pitchen. Je meldt je aan via elias@filmmag.be.

