In 2022 verhuisde Jacqueline Margono (29), toen afgestudeerd basisarts en onderzoeker, van Indonesië naar België. Na een snelcursus Nederlands startte ze in september 2023 opnieuw aan haar master geneeskunde aan UAntwerpen. Met ondertussen een tweede artsendiploma op zak, is ze vandaag arts-specialist radiologie in opleiding. Tijdens de proclamatie werd haar indrukwekkend parcours erkend met de Prijs Internationalisering. “Ik ben trots dat ik nooit heb opgegeven, ook wanneer het moeilijk was of anders liep dan verwacht.”
Van jongs af aan had Jacqueline een grote interesse in biologie. “Ik was vooral gefascineerd door hoe het menselijk lichaam werkt en hoe alles met elkaar samenhangt”, vertelt ze. Toen ze in 2015 ging studeren in Indonesië, koos ze dan ook zonder twijfel voor geneeskunde. Tijdens haar studies nam Jacqueline tal van engagementen op. Zo deed ze mee aan medische olympiades, wetenschapswedstrijden en congressen en maakte ze educatieve video’s voor geneeskundestudenten. “Ik daag mezelf graag uit om te ontdekken hoe ver ik kan geraken. Door deel te nemen aan die wedstrijden en andere engagementen op te nemen, leerde ik telkens nieuwe dingen. Ik zag het als een kans om mezelf verder te ontwikkelen”, aldus Jacqueline.
Met nog een half jaar van haar opleiding te gaan, brak de coronapandemie uit. “Ik liep toen stage in Indonesië, maar die moest enkele maanden worden stilgelegd”, legt Jacqueline uit. In die periode draaide ze mee in verschillende vaccinatie- en testcentra. “Mijn stage lag stil, maar ik wilde niet gewoon thuis blijven zitten. Als ik mijn medische kennis kon inzetten voor iets goeds, zoals vaccineren en sneltesten afnemen, dan deed ik dat graag”, zegt ze. Na haar studies ging ze aan de slag in het onderzoeksteam op de dienst Neurologie bij het Universitair Ziekenhuis in Tangerang (op Java, Indonesië), waar ze wetenschappelijke artikels publiceerde en deelnam aan onderzoekswedstrijden.
Van Indonesië naar België
“Waarom ik de keuze heb gemaakt om naar België te komen? Voor de liefde.” Jacqueline leerde haar vriend kennen in Indonesië toen hij deelnam aan een uitwisselingsprogramma in het ziekenhuis waar ze stage liep. “Hij is ook Chinees-Indonesisch, maar groeide op in België”, vertelt ze. De liefde speelde een belangrijke rol in haar beslissing om naar België te verhuizen, maar die keuze sloot ook aan bij haar ambitie om internationale ervaring op te doen. “Ik was al eens op uitwisseling geweest in Hongarije en dat vond ik ontzettend verrijkend. De mensen die ik daar heb leren kennen en de verschillende culturen waarmee ik in contact kwam, hebben mijn blik op de wereld verruimd”, licht Jacqueline toe.
Toen Jacqueline in 2022 in België aankwam, leerde ze eerst negen maanden intensief Nederlands bij Linguapolis. “Ik leerde daar niet alleen de taal, maar ook de cultuur, politiek en geschiedenis van België. Bovendien heb ik er veel vrienden gemaakt uit verschillende landen”, vertelt Jacqueline. “Nederlands leren was zeker een uitdaging, maar vergeleken met de geneeskundeopleiding in Indonesië voelde het bijna als een verademing dat ik me even volledig op één ding kon focussen. Door de Nederlandse koloniale geschiedenis van Indonesië, hebben we in het Indonesisch ook verschillende woorden die hetzelfde zijn als in het Nederlands. Daarnaast kon ik thuis mijn Nederlands blijven oefenen dankzij mijn vriend en zijn familie.”
Master geneeskunde aan UAntwerpen
Hoewel Jacqueline in Indonesië al was afgestudeerd als basisarts, moest ze in België de driejarige masteropleiding overdoen. Naast de Nederlandse spreektaal en de culturele verschillen die in het begin een uitdaging vormden, moest Jacqueline zich ook een nieuwe medische woordenschat eigen maken. “In Indonesië gebruikten we veel Latijnse en Engelse medische terminologie, maar in België gebruiken de artsen meestal de Nederlandse benaming. Zo kende ik de schildklier bijvoorbeeld als thyroïdea of thyroid gland, dus dat klonk voor mij heel anders”, aldus Jacqueline.
Jacqueline spreekt met veel waardering over de toegankelijkheid van de professoren en artsen en de ondersteunende leeromgeving binnen de geneeskundeopleiding aan UAntwerpen. “In Indonesië was de medische opleiding hiërarchischer ingesteld. In België ervaar ik de sfeer als veel toegankelijker. Daardoor krijg ik meer ruimte om vragen te stellen en bij te leren”, licht ze toe.
Prijs Internationalisering
Op de proclamatie van de master geneeskunde worden traditiegetrouw de Prijzen Internationalisering uitgereikt aan studenten die zich tijdens de opleiding op uitzonderlijke wijze hebben onderscheiden op het vlak van Internationalisering. De tweede prijs ging dit jaar naar Jacqueline. “Haar ervaringen in Indonesië en België illustreren op inspirerende wijze hoe internationalisering kan bijdragen tot intercultureel begrip, veerkracht en mondiale samenwerking in de gezondheidszorg”, klonk het bij prof. Jean-Pierre Van Geertruyden, ondervoorzitter van de Commissie Internationalisering.
Voor Jacqueline betekent het veel dat haar parcours op die manier erkend wordt. “Voor mij toont die prijs aan dat je, ook wanneer je uit een ander land komt en in een nieuwe omgeving moet starten, veel kunt bereiken als je bereid bent om ervoor te werken. Internationalisering is voor mij meer dan naar het buitenland reizen of er studeren. Het betekent dat je elkaar kansen geeft, van elkaar leert en elkaar helpt om een plek te vinden, ook wanneer je een andere achtergrond hebt”, aldus Jacqueline.
Toekomstperspectieven
Begin oktober is Jacqueline gestart als arts-specialist radiologie in opleiding in het Heilig Hart Ziekenhuis in Lier. Hoewel ze nog maar net begonnen is, voelt ze nu al dat dit de juiste specialisatie is voor haar. “Ik hou van de combinatie van klinisch redeneren, technische handelingen, medische beeldvormingen en het nemen van onderbouwde beslissingen”, licht ze toe.
“Als ik nu terugkijk op de voorbije elf jaar, besef ik hoeveel stappen ik heb gezet en hoeveel obstakels ik onderweg heb overwonnen. Dan ben ik vooral trots dat ik nooit heb opgegeven, ook wanneer het moeilijk was of het anders verliep dan verwacht. Maar ik zou er nooit alleen geraakt zijn. Ik ben dan ook heel dankbaar voor de mensen om me heen: mijn vriend, familie, vriendinnen, maar ook de professoren en medewerkers van UAntwerpen. Zonder hun steun zou ik niet staan waar ik nu sta. Ik ben dus heel trots op wat ik heb bereikt, maar ik besef heel goed dat ik het niet alleen gedaan heb”, zo besluit Jacqueline.