1922-2000
Studies
Victor Vanhuyse studeerde in 1944 af aan de Rijksuniversiteit Gent (RUG) als licentiaat Wiskunde met een aggregaatsdiploma hoger middelbaar onderwijs. Daarna was hij verbonden als leraar wiskunde aan het Koninklijk Atheneum Gent Baudelo, van 1945 tot 1952. Ondertussen behaalde hij in 1950 ook het diploma van Licentiaat Natuurkunde aan de RUG, waar hij in 1954 ook een doctoraatsdiploma in de Natuurkunde behaalde.
Periode aan de RUG
Vanaf 1953 tot 1962 was Victor Vanhuyse medewerker van het Interuniversitair Instituut voor Kernwetenschappen (IIKW, opgericht in 1951). In 1959 ging Vanhuyse voor een jaar naar de USA om er mee te werken aan de reuzenlineaireaccelerator van Stanford. Hij werkte daar met de grote fysici als Hofstadter, Schiff, Panovski en anderen. Van 1960 tot 1965 was Victor Vanhuyse als geassocieerd docent verbonden aan de RUG. Met drie andere IIKW-collega’s maakte hij een uitvoerige studiereis door de USA. Terug in Gent was zijn eerste taak de lineaire elektronenversneller van het Labo voor Kernwetenschappen van 1 MeV op te voeren tot een 4 MeV-toestel. Elke grote universiteit kreeg een andere accelerator toegewezen (bijv. Leuven een cyclotron, de militaire school een vandegraaffgenerator…). Dit was een zware wiskundige taak die erin bestond een reeks allemaal licht verschillende caviteiten te berekenen zodat de elektronen verder konden surfen op een alsmaar vluggere microgolf, opgewekt in een magnetron. Latere aanpassingen dienden ook als onderwerp voor doctoraatsproefschriften, begeleid en ondersteund door Victor Vanhuyse. Er werd o.m. een ’rangeerstation voor elektronen’ gebouwd zodat er 2 elektronenbundels alternatief beschikbaar werden. Dit scheen een bijzondere realisatie te zijn. Toen K. Van Camp (later werkzaam in de dienst van Vanhuyse in Antwerpen) in Gent in het lab van Victor Vanhuyse werkte, hoorde hij een bezoeker van het befaamde Franse onderzoekscentrum Saclay zijn verwondering uitspreken dat een dergelijke installatie met 3 magneten (in plaats van één) in Gent aanwezig was.
Verdere doctoraten gecoacht door Vanhuyse hadden als onderwerp onderzoeken met elektronen, remstralinggamma’s en neutronen (via remstraling op Be9). Buiten de doctoraatsonderzoeken waren er ook nog andere kortere onderzoeken op inspiratie van Vanhuyse.
De doctoraten lagen aan de basis van een reeks publicaties in gerenommeerde tijdschriften, in die tijd al meestal in het Engels, maar soms nog in het Frans. (1, 2)
Periode aan het RUCA
In 1965 wordt in Antwerpen gestart met universitair onderwijs, o.a. met de oprichting van het Rijksuniversitair Centrum Antwerpen. Dit is een kans voor veel leden van het academisch personeel van de Gentse Universiteit om hogerop te groeien in hun loopbaan. Zo wordt Victor Vanhuyse er benoemd als gewoon hoogleraar in de Faculteit Wetenschappen met een uitgebreide lesopdracht Natuurkunde in de richtingen Biologie, Apotheker, Tandheelkunde en Geneeskunde. Een aantal van de assistenten, veelal Antwerpenaars, die onder zijn leiding hun doctoraat hadden behaald in Gent, volgen zijn voorbeeld en worden benoemd als wetenschappelijk personeel in de Leerstoel voor Experimentele Natuurkunde onder de leiding van Victor Vanhuyse.
In de beginjaren moet er vooral gewerkt worden aan cursusmateriaal voor de lessen en uitbouw van de practica qua uitrusting en practicumnotities voor de studenten van de hele faculteit Wetenschappen.
Stilaan wordt er ook gestart met wetenschappelijk onderzoek. Er is geen geld beschikbaar voor grote labo’s om het onderzoek zoals dat van het vroegere labo aan de Universiteit Gent op te zetten. Toevallig contact van K. Van Camp met dr. J. Marquet, neus-keel-oor arts werkzaam in de klinieken van St.-Augustinus en het Instituut Born-Bunge en die in zijn praktijk talrijke problemen erkende die voornamelijk van fysische aard waren, lag aan de basis van de start met biomedisch onderzoek in het kader van middenooronderzoek (o.a. impedantiemetingen aan het oor, elasticiteit van het trommelvlies, vorm en vervorming van het trommelvlies onder statische druk, …). Dit onderzoek kon gestart worden met beperkte onderzoeksgelden. Parallel werd ook doctoraatsonderzoek naar de bloedstroming in het menselijk lichaam en de hierbij vrijkomende warmte gestart.
Vanhuyse liet veel persoonlijk initiatief aan de doctorandi, maar was altijd beschikbaar als er problemen opdoken, voornamelijk i.v.m. de modellering van de meetresultaten. Hierin was hij een echte uitblinker: een jarenlange discussie in de nko-wereld over de verklaring van de W-notching in impedantiecurves (een klassieke klinische test van de toestand van het middenoor) legde hij, na een korte periode van brainstorming met K. Van Camp, uit in een eenvoudig, maar inzichtrijk model. (3) Het onderzoek in de impedantiemetrie resulteerde hierdoor verder in een reeks publicaties die het labo wereldwijde erkenning bezorgde. (4, 5)
De grote groep studenten uit verschillende opleidingen waaraan Victor Vanhuyse fysica doceerde was er de oorzaak van dat hij zich naarmate hij de pensioensleeftijd naderde, minder en minder met het onderzoek inhield. Dat liet hij over aan het wetenschappelijk personeel in zijn dienst. Victor Vanhuyse ging op 1 oktober 1987 op emeritaat en overleed te Gent op 10 januari 2000.
Enkele voorbeelden van publicaties:
- V.J. Vanhuyse, G.J. Vanpraet & K.J. Van Camp, Branching ratio and width of the 2.98 MeV level of Al, Phys. Letters 5, p. 89-90 (1963)
- V.J. Vanhuyse, G.J. Vanpraet & K.J. Van Camp, Rapport d’embranchement et largeur du niveau de 2.98 MeV du noyau Al, J. Phys. Rad. 24, p. 1037 (1963)
- V.J. Vanhuyse, W.L. Creten & K.J. Van Camp, On the W-notching of tympanograms, Scand. Audiol. 4, p. 45-50 (1975)
- K.J. Van Camp, P.M. Vanpeperstraete, W.L. Creten & V.J. Vanhuyse, On irregular acoustic reflex patterns, Scand. Audiol. 4, p. 227-232 (1975)
- K.J. Van Camp, V.J. Vanhuyse, W.L. Creten & P.M. Vanpeperstraete, Impedance and admittance tympanometry: II. Mathematical approach, Audiology 17, p. 108-119 (1978)
em. prof. dr. Karel Van Camp en em. prof. dr. Wim Decraemer, FWET, UAntwerpen
Maart 2026