1926-1996
Professor Lucien Vakaet werd op 28 januari 1926 geboren in Balegem, een klein dorpje op ongeveer 20 km van Gent, waar hij opgroeide in een liefdevolle familie. Zijn vader, een stationschef, was een sterk persoonlijkheid die een grote invloed had op zijn zoon. De precisie van zijn latere wetenschappelijke werk is waarschijnlijk te danken aan zijn vroege opvoeding. Na zijn studie geneeskunde aan de Universiteit Gent van 1944 tot 1951 studeerde Lucien Vakaet af als arts. Vanaf 1944 raakte hij gefascineerd door wetenschappelijk onderzoek.
Als student begon hij zijn wetenschappelijke carrière in het Laboratorium voor Menselijke Anatomie van professor J. Fautrez, waar hij observaties deed in verband met de oögenese van de lebistes reticulatus.
Tijdens zijn militaire dienst (1951-1953) was hij actief als arts, een activiteit die hij nooit volledig heeft opgegeven. Hij was reserve-luitenant-kolonel.
In 1953 werd hij assistent in het laboratorium van prof. J. Faulrez, waar hij zijn doctoraatsstudie uitvoerde over de vroege ontwikkeling van het kippenembryo, een gebied dat altijd zijn favoriete onderzoeksonderwerp is gebleven. Hij behaalde het doctoraat in 1962 met een proefschrift waarin hij de morfogenetische bewegingen die plaatsvinden tijdens de gastrulatie van kippen zorgvuldig beschreef en een reeks vermoedelijke kaarten van de ontwikkeling van vogels voorstelde.
In 1965 kwam Lucien Vakaet naar het pas opgerichte Rijksuniversitair Centrum Antwerpen (RUCA), waar hij hoogleraar menselijke anatomie en embryologie werd. In 1970 publiceerde hij zijn bekende reeks normale stadia in de gastrulatie van kippen. Zijn wetenschappelijke interesse ging vooral uit naar de segregatie van cellen in de primitieve kiemlaag en de ontwikkeling van het definitieve endoblast, neurale inductie en intercellulaire communicatie in het embryo. Samen met Marc Mareel en Leo de Ridder publiceerde hij verschillende rapporten over het gedrag van kwaadaardige cellen in het blastoderm van kippen. Met Marc Callebaut werkte hij samen aan studies over de oögenese bij vogels en over de gastrulatie-inducerende potentie van blastodermfragmenten. Vanaf 1975 voegden een aantal jonge medewerkers, waaronder Chris Vanroelen, Luc Andries, Johan Van HooÍ en ikzelf, zich bij zijn laboratorium in Antwerpen en begonnen we onderzoek te doen naar de rol van de extracellulaire matrix in morfogenetische bewegingen tijdens gastrulatie.
In 1983 keerde hij terug naar zijn geliefde stad Gent, waar hij de leiding nam over het Laboratorium voor Menselijke Anatomie en Embryologie. Samen met Hilde Bortier onderzocht hij de celbiologische basis van epitheliale wondgenezing in het vroege embryo.
In 1991 ging hij met emeritaat, maar zijn honger naar wetenschappelijke kennis nam nooit af.
Al zijn naaste medewerkers waardeerden zijn nooit aflatende enthousiasme. We hadden allemaal het voorrecht om in zijn voetsporen te treden op het gebied van aviaire embryologie.
Naast zijn onderzoeks- en onderwijsactiviteiten vervulde professor Vakaet actief lokale, nationale en internationale leidinggevende functies. In 1972 was hij een van de oprichters van de Belgische Vereniging voor Celbiologie. Hij was lid van de redactieraad van het International Journal of Developmental Biology.
Professor Lucien Vakaet overleed op 18 december 1996
Het is moeilijk om aan professor Vakaet te denken zonder zijn gevoel voor humor, zijn altijd helpende hand, zijn toewijding aan de wetenschap en zijn bereidheid om zijn kennis door te geven aan jonge mensen met prachtige lezingen en nuttige discussies te herinneren. Hij stond altijd klaar voor iedereen en was altijd optimistisch en bemoedigend in zijn steun aan studenten.
em. Prof. dr. Fernand Harrisson, FGGW, UAntwerpen
17 juli 1997