1935-2025
Opleiding
Pater Herwig Arts is op 7 april 1935 geboren in Antwerpen in het gezin van Jozef Arts, advocaat, en Maria Dekkers. Het gezin telde zes kinderen waarvan Herwig de oudste was. Hij doorliep de Grieks-Latijnse humaniora in het Onze-Lieve-Vrouwecollege van Antwerpen waar hij zich liet opmerken als een uitstekende leerling. Op 7 september 1953 trad hij in bij de jezuïeten in Drongen. Na twee jaar noviciaat behaalde hij, na nog eens twee jaar, de kandidatuur in de klassieke talen. De 1e licentie voltooide hij tijdens de daaropvolgende legerdienst. Voor zijn verdere opleiding heeft Herwig veel gereisd. Zo werd hij voor zijn filosofiestudie, van 1959 tot 1962, naar Duitsland gestuurd, naar het studiehuis van de jezuïeten in Pullach bij München.
Daarna volgden drie stagejaren: het eerste jaar als studiemeester in het college van Aalst, terwijl hij zijn klassieke opleiding voltooide met de 2e licentie. Daarmee ging hij meteen aan de slag als leraar in het Sint-Barbaracollege in Gent (1962-1964).
De vierjarige studie van de theologie begon hij in Heverlee maar voltooide hij in Edinburgh (Schotland), wat hem toeliet zich te verdiepen in de calvinistische theologie (1964-1968). De priesterwijding vond plaats in de jezuïetenkerk van Heverlee op 29 juli 1967. De twee volgende jaren werden besteed aan de voorbereiding van een doctoraat in de godsdienstwetenschappen. Dat behaalde hij in 1970 aan de universiteit van Straatsburg. Datzelfde jaar werd hij benoemd tot docent voor de vakken godsdienstwetenschappen en antropologie aan de Universitaire Faculteiten Sint Ignatius te Antwerpen (UFSIA). Tot aan zijn pensionering zou hij een heel gewaardeerd lesgever blijven met een bijzondere aandacht voor thema’s waar spiritualiteit, psychologie en antropologie elkaar raken. Om de twee jaar gaf hij een zomercursus aan de Saint John’s University in Collegeville, Minnesota. Eén volledig jaar was hij gastdocent aan de Catholic University in Washington D.C. Bovendien werd hij in 1984 aangezocht om godsdienstwetenschappen te doceren in de faculteit geneeskunde aan de KU Leuven.
Ja, Herwig was een veelgevraagd docent. Hij had de gave van het woord en dat bleek ook ter gelegenheid van de vele conferenties en homilieën die hij verzorgd heeft. Pater Herwig Arts was ook actief in zondagsvieringen, bij het toedienen van sacramenten in de familie en bij de oud-studenten. Daarbij kon hij putten uit zijn grote belezenheid. Op een of andere manier wist hij telkens weer tal van passende citaten tevoorschijn te halen. Het was voor zijn toehoorders een raadsel hoe hij al die citaten ter beschikking kon houden.
Schrijver
Herwig was ook de man van het geschreven woord. Zijn publicaties begonnen met een studie over Moltmann et Tillich: Les Fondements de l’Espérance Chrétienne. Daarop volgde een lange reeks publicaties over thema’s zoals het huwelijk en het lijden. Hij stelde er prijs op om expliciet religieuze thema’s te behandelen. Hij schreef over de godservaring van auteurs zoals, om er maar enkele te noemen, Dag Hammerskjöld, Julien Green en Simone Weil. In 1998 werd hem de Prijs voor het Religieuze en Spirituele Boek uitgereikt voor heel zijn oeuvre. Het moet opvallen dat hij actuele en controversiële onderwerpen niet uit de weg ging. Niet iedereen was het altijd met hem eens, maar zeker is dat hij voor vele mensen een steun is geweest in het zoeken naar de verdieping van het geloof. Vele huwelijken heeft hij ingezegend en vele kinderen gedoopt.
Na zijn emeritaat
Een voor hem beproevende tijd brak aan toen hij in 2000 met emeritaat ging en, nog meer, toen hij in 2016 verhuisde naar de communiteit Agora op de Antwerpse Graanmarkt, op een zekere afstand van de universiteit. Toen maakte hij kennis met wat voor vele emeriti het beruchte zwarte gat is. Het moest een tijd zijn van leren loslaten maar dat loslaten ging niet vanzelf. Hij was een tijd lang moeilijker te benaderen dan tevoren. In 2020 werd hij opgevangen in Heverlee om daar moeizaam zijn weg te zoeken in een nieuwe omgeving met nieuwe medebroeders. Hij werd er getroffen door een herseninfarct, wat hem totaal afhankelijk maakte van de verzorgers. Opmerkelijk is evenwel dat juist dan bij hem dankbaarheid en berusting begonnen te groeien. Zijn medebroeders waren verheugd te merken dat hij zijn glimlach had teruggevonden. Zo is hij op 24 oktober 2025 zachtjes ingeslapen in de palliatieve dienst van het H.-Hartziekenhuis in Leuven.
em. prof. dr. Guido Dierckx, FSW, UAntwerpen
januari 2026